استفاده از دوربین با سرعت بالا برای تشخیص تصویربرداری اشیاء

در عکاسی با دوربین بسیار سریع، عکاسان باید به طور کامل از عمق میدان پیش‌زمینه و پس‌زمینه استفاده کنند و از ویژگی‌های منحصربه‌فرد تشکیل عمق بهره ببرند. این به طور کلی می تواند از طریق انتخاب فوکوس به دست آید. به عنوان مثال، هنگام عکاسی از نمای نزدیک از یک فرد در نمایه، فوکوس لنز دوربین فوق‌العاده سریع باید روی نزدیک‌ترین چشم به لنز باشد.

بر اساس این اصل که عمق میدان پس زمینه بیشتر از عمق میدان پیش زمینه است، اگر یک چشم تیز باشد، چشم دیگر نسبتاً تیز خواهد بود. اگر فوکوس روی چشمی دورتر از لنز باشد، چشم نزدیکتر به لنز ممکن است خارج از عمق میدان باشد و تار به نظر برسد، بنابراین عمق میدان پس‌زمینه را هدر می‌دهد.

به عنوان مثال، هنگام گرفتن عکس دسته جمعی با چهار ردیف، فوکوس روی ردیف دوم، ردیف های اول، سوم و چهارم را نسبتاً واضح می کند، بنابراین از عمق میدان کاملاً استفاده می شود.

چه از یک دوربین DSLR یا یک دوربین نقطه‌انداز استفاده کنید، دیافراگم را می‌توان از طریق حالت دستی ("M") و حالت اولویت دیافراگم ("A") انتخاب کرد تا کنترل دیافراگم بر عمق میدان به حداکثر برسد. لازم به ذکر است که «دیافراگم بزرگ» لزوماً به معنای F5.6 یا F4 به معنای متعارف نیست. همچنین باید از دیافراگم هایی مانند F2.8 استفاده شود. در عمل، در فواصل تیراندازی معمولی، هنگام استفاده از دیافراگم میان برد، تفاوت در عمق میدان نسبتاً کم است. در بسیاری از موارد، دستیابی به عمق میدان بسیار کم بدون دیافراگم واقعاً بزرگ دشوار است.

اهداف متحرک با سرعت بالا که با نور طبیعی یا نور مصنوعی روشن می شوند، نور بازتابی تولید می کنند یا خود هدف متحرک نور ساطع می کند. بخشی از این نور از لنز تصویربرداری سیستم تصویربرداری پرسرعت عبور می کند.

پس از تصویربرداری توسط لنز شیئی، نور بر روی سطح سنسور تصویر دستگاه تصویربرداری فوتوالکتریک می افتد. دستگاه فوتوالکتریک که توسط مدار رانندگی کنترل می شود، به سرعت به تصویر هدف روی سطح سنسور تصویر پاسخ می دهد. یعنی بر اساس توزیع انرژی نوری تصویر هدف بر روی سطح سنسور تصویر، بسته‌های شارژ با اندازه مربوطه را در هر نقطه نمونه‌برداری (پیکسل) تولید می‌کند و تبدیل فوتوالکتریک تصویر را تکمیل می‌کند. این بسته های شارژ حاوی اطلاعات تصویر به سرعت به ثبت بازخوانی منتقل می شوند.

سیگنال بازخوانی پردازش و به رایانه ارسال می شود، جایی که تصویر خوانده می شود، نمایش داده می شود و تفسیر می شود و نتایج خروجی می شود. بنابراین، یک سیستم کامل تصویربرداری با سرعت بالا از چندین بخش شامل تصویربرداری نوری، تصویربرداری فوتوالکتریک، انتقال سیگنال، کنترل و ذخیره و پردازش تصویر تشکیل شده است.

دوربین ها به طور گسترده در کاربردهای صنعتی استفاده می شوند. دوربین با سرعت بالا می تواند تصاویر و حرکاتی را ثبت کند که با چشم غیر مسلح قابل مشاهده نیستند. مشاهده و تجزیه و تحلیل قوانین حرکت در مکانیک سیالات، مانند تلاطم، سرعت سیال، میدان جریان، حباب ها، جوشش و جریان دو فازی، از مشارکت دوربین های پرسرعت پرسرعت جدایی ناپذیر است. به عنوان مثال، یک دوربین چند سر با سرعت فوق العاده بالا می تواند جزئیات سنگی که وارد آب می شود را در یک لحظه ثبت کند. از طریق فیلم‌برداری دوربین فوق‌العاده سریع، محققان می‌توانند نیروهای وارد بر سنگ را در زیر آب درک کنند و از طریق تجزیه و تحلیل دینامیک سیال، تعیین کنند که چرا سنگ می‌تواند مکرراً روی سطح آب شناور شود.