با توسعه دوربین های با سرعت بالا، عکاسی با سرعت بالا به طور فزاینده ای دیجیتالی می شود
2026,08,04
دوربین های با سرعت بالا دوربین هایی هستند که برای عکاسی با سرعت بالا استفاده می شوند. در مقایسه با یک دوربین معمولی که 24 فریم در ثانیه فیلمبرداری می کند، دوربین های پرسرعت بسته به مدل می توانند حداقل 1000 فریم در ثانیه و تا 2 میلیارد فریم در ثانیه فیلمبرداری کنند.
سپس فیلم با سرعت معمولی (PAL 25 فریم در ثانیه، NTSC 29.97 فریم در ثانیه) پخش می شود.
دوربین اولیه با سرعت بالا از فیلم برای عکسبرداری استفاده می کرد، مشابه دوربین های فیلم. با رواج فناوری های CCD و CMOS، عکاسی دیجیتال پیشرفت کرده است.
دوربینهای پرسرعت معمولاً در تحقیقات علمی مانند آزمایش ضربه، بالستیک و حرکت ارگانیسمها استفاده میشوند. حرکات ورزشکاران، مانند وضعیت یک پارچ بیسبال، گاهی با استفاده از دوربین پرسرعت برای تحقیق و تجزیه و تحلیل فیلمبرداری می شود. آنها همچنین در جلوه های ویژه تلویزیون و فیلم استفاده می شوند.
عکاسی با سرعت بالا به تکنیک عکاسی در زمان بسیار کوتاه اشاره دارد. در سال 1948، انجمن مهندسان تصویر متحرک و تلویزیون، عکاسی با سرعت بالا را به عنوان سرعت عکسبرداری بیش از 128 فریم در ثانیه با حداقل 3 فریم متوالی تعریف کرد. عکاسی با سرعت بالا را می توان نقطه مقابل عکاسی تایم لپس دانست.
عکاسی با سرعت بالا که شامل گرفتن تنها یک فریم در ثانیه، دقیقه یا ساعت و سپس نمایش آن با سرعت معمولی است، «عکاسی تایم لپس» یا عکاسی با سرعت میکرو نامیده می شود. معمولاً برای مشاهده طولانی مدت اجسام بسیار آهسته مانند اکولوژی گیاهی و آب و هوا استفاده می شود.
